Sudety - Lesista Wielka

O złości na szlaku,

czyli jak nakrzyczałam w lesie

na Boga, na znakarzy

i  na niesprawiedliwość losu

Czasem tak się zdarza, że życie nie przypomina różowego kisielu, nie jest miękkie i aksamitne, choćby je okraszać milionem uśmiechów i dobrym słowem. Daje w kość wtedy, kiedy wydawałoby się, że właśnie chwyciłeś Pana Boga za pięty i całemu światu chcesz powiedzieć – patrzcie, jestem szczęśliwa, więc i wy bądźcie! Najgorzej, kiedy wszystko spada na ciebie jak grom z jasnego nieba, kiedy się tego w ogóle nie spodziewasz i to w dodatku od osób, po których takich słów czy czynów w ogóle byś nie przypuszczał, że mogą mieć miejsce. A jednak… I co potem? Nic. Można się znów rzucić w wir życia, można się zamknąć w sobie, albo jak ja, wyjechać na koniec Polski. Od zawsze kiedy mi źle, góry koją moją duszę. Odkąd pamiętam, w górach rozmawiam sama ze sobą, biję się z myślami i niekiedy też włączam w dialog Pana Boga. I przyznaję, czasem dostaję odpowiedź, a czasami nie. Tym razem nawet się pokłóciłam. A zaczęło się tak…

Kiedy wróciłam z Lofotów, nie byłam w dobrej formie. Wyjechałam w Tatry, ale i tam nie znalazłam ukojenia. Zmęczona, na koniec urlopu, spędziłam kilka dni u moich Przyjaciół w Górach Suchych. Nie znałam tych gór, więc było to dla mnie nowe wyzwanie. Drugiego dnia pobytu, po nieprzespanej nocy, jadąc na kanapce i adrenalinie, która jeszcze nie chciała mi puścić, wyruszyłam z Sokołowska do Krzeszowa. Ale żeby nie było tak prosto, że samochodem i po asfalcie, postanowiłam, że pójdę piechotą z intencją do bazyliki, po drodze wchodząc na wierzchołek o nazwie Lesista Wielka. I jak postanowiłam, tak też zrobiłam.

Dzień był ciepły, spokojny, niebo wprost niebieściutkie. Ruszyłam wcześnie z domu, po drodze wypłaszając dziki, które szukały pożywienia na łące. Tak po prawdzie to mnie zastanawiało, co tak chrumka w zaroślach, a kiedy wyskoczyły spłoszone, też się ich wystraszyłam J

Po przekroczeniu szosy, weszłam na czerwony szlak, będący Głównym Szlakiem Sudeckim. 

Początek czerwonego szlaku na Lesistą

Właściwie już od Sokołowska szlak był kiepsko oznaczony. Ale sama wędrówka też na tym odcinku nie była czystą przyjemnością. Szlak zarośnięty i ostro pod górę, bez wyraźnych znaków, przypominał obóz survivalowy. Chcesz przejść wyżej, zadrzyj nogę, potem drugą, potem skłon pod leżącym konarem, następnie ręce do góry, jak nie chcesz być porysowanym przez jeżyny, potem jeszcze odrobina zadyszki, wylanego potu i voila! Jesteś… na drodze. 

Cień drzew łagodził parny dzień

Wspinaczka na Lesistą przypominała wejście na piramidę i to bynajmniej nie po zakolach, wprost przeciwnie, ostro pod górę 

Raz nad drzewem, raz pod drzewem...

Przedzieranie się przez zarośla to też GSS

Kawałek normalnej ścieżki na GSS

Wyszłam z zarośli, myśląc, że to niemożliwe, że GSS nie jest dobrze oznakowany. Ale mojemu zdziwieniu nie był koniec. Stałam na rozjechanej drodze, zupełnie nie wiedząc, w którą stronę iść. Przeszłam kilka kroków w jedną stronę, by stwierdzić, że nie widzę żadnych znaków. Wróciłam w to samo miejsce i poszłam w drugą stronę. Hurra! Znak jest, to idę dalej. I szłam tak, aż w końcu osiągnęłam wypłaszczenie, które przypominało polanę. Stał nawet na niej samochód. W oddali słychać było piły, więc pewnie pracownicy leśni prowadzili wycinkę. Szkoda, że nie wycięli odrobiny tych krzaczorów z początku szlaku. 

Pierwsze widoki

Widok w stronę Gór Stołowych

Widok w stronę Karkonoszy

Okno widokowe na Rudawy Janowickie

I dokąd teraz?

Małe wypłaszczenie z tablicą informacyjną

Dzięki postawionej tu mapie, wiedziałam dokładnie gdzie się znajduję. Na szczyt jeszcze chwilkę mi zostało.

Daleko nie uszłam... przede mną jeszcze mnóstwo trasy. W zasadzie na koniec dnia mogłam powiedzieć, że przeszłam dokładnie tyle, ile pokazuje szlak czerwony na tej tablicy: od Sokołowska do wsi Grzędy

Widok na Góry Suche

Góry Suche z drogi na Lesistą

Całkiem przyjemny trakt

Tu już zupełnie jak po płaskim

Jeszcze się nie poddaję! - chciałoby krzyknąć to drzewo...

Wreszcie osiągnęłam szczyt Lesistej Wielkiej (851 m n.p.m.), najwyższy szczyt w masywie Dzikowca i Lesistej Wielkiej. Nie jest to widokowy szczyt, nie zobaczy się z niego spektakularnych panoram. Raczej przypomina miły punkt do odpoczynku na płaskiej powierzchni. Gdyby nie było tu wiaty i szlakowskazu, pewnie nie zauważyłabym, że jestem już na szczycie. Postanowiłam tu odpocząć chwilę, zjeść drugie śniadanie i napić się ciepłej herbaty. Wiata była tylko do mojej dyspozycji. Od wyruszenia z Sokołowska, nie spotkałam nikogo na szlaku. Miałam poczucie, że wszyscy turyści są teraz w Tatrach. Dzięki temu mogłam swobodnie myśleć, nawet na głos.

Lesista Wielka (851 m n.p.m.)

Szlakowskaz na Lesistej Wielkiej

A tak wygląda szczyt Lesistej Wielkiej - gdyby nie wiata i szlakowskaz, nie zauważyłabym, że jestem na wierzchołku :)

Meldunek do Przyjaciół ze szczytu ;)

Moja Baza Sokołowska :)

Lesista Wielka była już w XIX w. celem licznych wycieczek. Słynęła ze szczelin na zboczach, które przy pomocy wiatru, wydawały z siebie dźwięki. W obecnych czasach, góra jest całkowicie zarośnięta, więc jedyne co można usłyszeć, to dźwięk pił spalinowych w rękach drwali. I niby coś tam jest z tym robione, ale ja tam nic nie słyszałam J.

W końcu zebrałam się do kupy i ruszyłam dalej. I szłam teoretycznie po prostej drodze, ale ze dwa razy zawracałam, ponieważ namalowanych szlaków tu nie uświadczysz. To nie do wiary, że Główny Szlak Sudecki na tym odcinku jest kompletnie zapomniany! Po drodze można spotkać kilka miejsc, gdzie rozjechane drogi rozchodzą się w różne strony świata i w którą stronę masz iść – nie wiadomo. Nie ma żadnych strzałek, szlakowskazów, bodaj wyblakłej od słońca farby na drzewie, czy kamieniu. W tym miejscu nie pozdrawiam zdecydowanie znakarzy, dzięki którym wydłużyłam sobie czas wędrówki. Mimo to, szłam dalej, bo przecież miałam potrzebę dojścia do Krzeszowa. Byłam już zmęczona, nieprzespana noc dawała o sobie znać.

Droga jak w bajce

Efekt pioruna (?) - drzewo trafione, ale jeszcze całkiem niezłamane

Widok na Kotlinę Krzeszowską

Kotlina Krzeszowska

Na szlaku

Widok na Kotlinę Krzeszowską

Zbliżenie na Kotlinę Krzeszowską

Widok na kopalnię tłucznia jakim jest melafir w Czarnym Borze niedaleko Wałbrzycha

Melafir wydobywany z tej kopalni to skała magmowa, wykorzystywana w budownictwie, na kolei i w przemyśle drogowym

Kotlina Krzeszowska

Jeszcze chwila i będzie wieś Grzędy

Doszłam do miejscowości Grzędy. Musiałam kawałek przejść asfaltem, ale wyjątkowo tutaj, znaki były widoczne na drzewach. 

Peryferie wsi Grzędy

Szlak biegnie tu asfaltem

Początek wsi Grzędy

Meldunek do Przyjaciół - właśnie doszłam tu ;)

Nie ma kto zrobić zdjęcia... muszę samej...

Widok z drogi na kopalnię melafiru

Po pewnym czasie znak skręcał w pola. Skręciłam więc, i ja. Na niebie pojawiło się nagle sporo szarych chmur. Dziwne, bo przecież jak wychodziłam, to nic nie wskazywało na taki stan rzeczy. Pocieszałam się myślą, że jeśli już ma się rozpadać, to pewnie będę już wtedy w bazylice i przeczekam deszcz. Wędrowałam polną drogą aż do linii lasu. 

Skręt Głównego Szlaku Sudeckiego ze wsi Grzędy w kierunku Krzeszowa

Staw w Grzędach

GSS - prosto do lasu

Widoczny ponad polami kościół pw. św. Jadwigi w Grzędach. Jest to kościół z XVI w., filia parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Czarnym Borze

Pasmo Lesistej Wielkiej

Szlak przez pola

Spojrzenie w stronę Lesistej - co u licha robią tu te chmury?

Wejście w las

W lesie odnalazłam szlak i cały czas szłam prosto. Po drodze prowadziłam rozmowy z Najwyższym, psioczyłam na los, na siebie, na innych, myślałam, rozpaczałam, potem się uśmiechałam i tak w kółko. I w pewnym momencie, kiedy tak szłam prostym, leśnym traktem, zorientowałam się, że nigdzie nie ma znaków! Tego już było za wiele. Wkurzyłam się, serio. Przecież biegł tędy Główny Szlak Sudecki! Na domiar złego Ten, Co Jest Na Górze, zesłał deszcz. Chyba w odwecie za rozmowę. Wielkie dzięki! Moja peleryna, parasolka i dobry nastrój zostały w domu. Poczułam ogromną złość. Przemokłam, telefon nie chciał ze mną współpracować. Po drugiej stronie koleżanki myślały, że spanikowałam, bo się zgubiłam, a ja naprawdę byłam jedynie potwornie zmęczona i zezłoszczona. Wykrzyczałam się w lesie i wróciłam po swoich śladach. 

I z powrotem niedaleko stawu w Grzędach

Chwila odpoczynku

Dopiero w domu sprawdziłam na mapie, że idąc tym traktem, doszłabym do zupełnie innej miejscowości. Do Krzeszowa powinnam była skręcić w lesie, w prawo. Ale skąd miałam to wiedzieć? Teraz, na spokojnie, domyślam się, w którym miejscu powinno to nastąpić. Ale w tamtym miejscu była jedynie tablica o wycince drzew i to nabita na namalowany szlak, który kawałkiem wystawał poza tablicę. Może to była strzałka nakazująca skręt? Nie wiem, ale byłam już porządnie wkurzona na znakarzy, a w tamtej chwili także na pracowników leśnych. Deszcz nie ustawał, ja miałam pretensje do Boga, że nie dość, że plącze mi życiowe drogi, to jeszcze teraz poplątał mi szlak. Przecież szłam do Niego! Łzy mieszały się z deszczem, który wcale nie zamierzał przestać padać. Wracałam pokonana, zrezygnowana i potwornie zmęczona. Miałam wszystkiego dość. I tu, w tym pustkowiu nie mogłam zaznać spokoju. Na szczęście przyjechały po mnie Dziewczyny, niepokojące się o moją osobę. Kompletnie przemoczona wsiadłam do auta. Jestem Im ogromnie wdzięczna. A na pocieszenie zabrały mnie do Wałbrzycha do knajpy rodem z PRL. Ogromny kotlet schabowy załatwił sprawę. Złość minęła. Może warto było dojść tylko do lasu, wykrzyczeć się, wyzłościć, by potem było lepiej? Kolejnego dnia spełniałam kolejne swoje małe marzenie. Ale o tym kiedy indziej…

W knajpie, w której przeniosłam się w czasie...

Nie wiem jak to było możliwe, ale tak było... :)

Bareja wiecznie żywy... :)

Czy po takim posiłku człowiek może być zły? Ja nie byłam :)